Ένα ποίημα για όσους δεν γνωρίζουν καλοκαίρια

Είσαι από εκεί που ζουν τα καλοκαίρια,
Είσαι από εκεί που φέγγουνε τ'αστέρια
Είσαι ότι έχω στην ψυχή μου

Γέμισέ μου το καλάθι
με ροδάκινα και μήλα
ότι πιο γλυκό σαν μέλι
που λιώνει στο κορμί σαν αίμα που κυλά
και φτιάχνει ένα φίλο 
από καρδιάς

Οδήγησέ με εκεί που φέγγει ο ήλιος
Εκεί που λείπει το σκοτάδι
σαν όνειρο στην αγκαλιά σου
εκεί που έλιωσε τ'αγκάθι
εκεί που φεύγει η λογική
και τ'όνειρο ξεσπάει
βαθιά μες την ψυχή
που θέλει μόνο εσένα
για την υπόλοιπη ζωή
ή μια στιγμή ακόμη

Κάνε με δική σου κι ας λείπεις καλοκαίρι
Σ'αγαπώ κι ας ποθώ ένα όνειρο
που δεν θα μου το δώσεις
και τότε
βυθίζομαι στη θάλασσα σου, αυτή της θλίψης