Θα ήθελα να εκφράσω την θλίψη μου για την καθημερινότητα ενός τραγουδιστή. Δυστυχώς οι απαιτήσεις τις μελέτης που χρειάζομαι δεν είναι τόσο πολύ χρονικές αλλά συναισθηματικές, είναι περισσότερο ψυχολογικές. Εκεί έγκειται και το εμπόδιο μου. Χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση το τραγούδι, ηρεμία ψυχής, καθαρότητα, έμπνευση. Είναι μια συνεχής προσπάθεια συγκέντρωσης. Ακόμη κι αν φθάσω να καθήσω μπροστά από το πιάνο, θα κάνω τις βοκαλίζες. Τέλεια! Και μετά τί γίνεται; Μετά ξεκινά το άγχος του performance. Μόνη μου λογοκρίνω κάθε ανάσα κάθε λέξη. Την είπα καλά δεν την είπα καλά, δε με ακούει και κανένας. Απογοήτευση. Ένα μικρό διάλειμμα παρακαλώ και μετά θα συνεχίσω. Θα συνεχίσω για πάντα αυτό που αγαπώ, κανένας δε με σταματά. Go for it Xenia, η φωνή θα λάμψει μια μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου